Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że można odmówić zwolnienia dywidend z podatku u źródła (WHT), jeżeli wypłata jest częścią nierzeczywistego łańcucha transakcji służącego uzyskaniu korzyści podatkowej sprzecznej z celem dyrektywy w sprawie spółek dominujących i zależnych. Nadużycia nie wyklucza prowadzenie przez spółkę dominującą rzeczywistej działalności gospodarczej.
Wyrokiem z 15 października 2026 r. (sygn. akt C-203/25) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że klauzula zapobiegająca nadużyciom zawarta w art. 1 ust. 2 i 3 dyrektywy Rady 2011/96/UE z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich pozwala odmówić zwolnienia dywidend z podatku u źródła, jeżeli wypłata stanowi element nierzeczywistego łańcucha transakcji, którego głównym lub jednym z głównych celów jest uzyskanie korzyści podatkowej sprzecznej z celem dyrektywy. Zakres klauzuli nie ogranicza się do struktur ze spółkami pośredniczącymi, a organ ma obowiązek zbadać cały łańcuch operacji.
Zastosowania klauzuli nie wyłącza prowadzenie przez spółkę dominującą rzeczywistej działalności gospodarczej ani uznanie jej za rzeczywistego właściciela dywidendy na gruncie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Odmowa zwolnienia jest dopuszczalna również wtedy, gdy nierzeczywiste transakcje przeprowadzono poza państwem wypłaty z udziałem jego nierezydentów, niezależnie od etapu łańcucha, na którym powstała korzyść. Zbieżność kwot z dywidendami oraz powtarzalność przepływów mogą wskazywać na nadużycie, lecz nie uzasadniają jego automatycznego domniemania. Nie jest wymagane wykazanie wiedzy spółki wypłacającej o nadużyciu, jednak organ musi udowodnić, że wiedziała lub mogła wiedzieć o nim co najmniej jedna spółka z grupy uczestnicząca w łańcuchu albo osoba fizyczna, która uzyskała korzyść.
Wyrok ma znaczenie dla polskich spółek stosujących zwolnienie z art. 22 ust. 4 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. W wielopoziomowych grupach kapitałowych ocena prawa do zwolnienia może obejmować gospodarcze uzasadnienie powiązanych transakcji i przepływów, także w innych państwach i po wypłacie. Nie oznacza to nieograniczonego obowiązku monitorowania przez spółkę wypłacającą wszystkich późniejszych operacji grupy.
Spór dotyczył litewskiej spółki NEO, która w latach 2016–2017 wypłaciła dywidendy cypryjskiej spółce dominującej Retal, stosując zwolnienie. Organ ustalił, że wypłaty były częścią łańcucha obejmującego sprzedaż udziałów z odroczoną płatnością, cesję wierzytelności i pożyczki, a środki trafiały do osoby kontrolującej grupę, i zażądał zapłaty 2 250 000 euro podatku. Rozstrzygnięcie sporu należy do sądu krajowego.
Więcej na portalach społecznościowych BDO Poland – ZAPRASZMY:
https://www.facebook.com/BDOPolska
https://www.instagram.com/bdo_polska/
https://www.linkedin.com/company/bdo-sp-zoo
Wyrokiem z 15 października 2026 r. (sygn. akt C-203/25) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że klauzula zapobiegająca nadużyciom zawarta w art. 1 ust. 2 i 3 dyrektywy Rady 2011/96/UE z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich pozwala odmówić zwolnienia dywidend z podatku u źródła, jeżeli wypłata stanowi element nierzeczywistego łańcucha transakcji, którego głównym lub jednym z głównych celów jest uzyskanie korzyści podatkowej sprzecznej z celem dyrektywy. Zakres klauzuli nie ogranicza się do struktur ze spółkami pośredniczącymi, a organ ma obowiązek zbadać cały łańcuch operacji.
Zastosowania klauzuli nie wyłącza prowadzenie przez spółkę dominującą rzeczywistej działalności gospodarczej ani uznanie jej za rzeczywistego właściciela dywidendy na gruncie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Odmowa zwolnienia jest dopuszczalna również wtedy, gdy nierzeczywiste transakcje przeprowadzono poza państwem wypłaty z udziałem jego nierezydentów, niezależnie od etapu łańcucha, na którym powstała korzyść. Zbieżność kwot z dywidendami oraz powtarzalność przepływów mogą wskazywać na nadużycie, lecz nie uzasadniają jego automatycznego domniemania. Nie jest wymagane wykazanie wiedzy spółki wypłacającej o nadużyciu, jednak organ musi udowodnić, że wiedziała lub mogła wiedzieć o nim co najmniej jedna spółka z grupy uczestnicząca w łańcuchu albo osoba fizyczna, która uzyskała korzyść.
Wyrok ma znaczenie dla polskich spółek stosujących zwolnienie z art. 22 ust. 4 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. W wielopoziomowych grupach kapitałowych ocena prawa do zwolnienia może obejmować gospodarcze uzasadnienie powiązanych transakcji i przepływów, także w innych państwach i po wypłacie. Nie oznacza to nieograniczonego obowiązku monitorowania przez spółkę wypłacającą wszystkich późniejszych operacji grupy.
Spór dotyczył litewskiej spółki NEO, która w latach 2016–2017 wypłaciła dywidendy cypryjskiej spółce dominującej Retal, stosując zwolnienie. Organ ustalił, że wypłaty były częścią łańcucha obejmującego sprzedaż udziałów z odroczoną płatnością, cesję wierzytelności i pożyczki, a środki trafiały do osoby kontrolującej grupę, i zażądał zapłaty 2 250 000 euro podatku. Rozstrzygnięcie sporu należy do sądu krajowego.
Więcej na portalach społecznościowych BDO Poland – ZAPRASZMY:
https://www.facebook.com/BDOPolska
https://www.instagram.com/bdo_polska/
https://www.linkedin.com/company/bdo-sp-zoo