Minister Finansów i Gospodarki wydał interpretację ogólną nr DPL2.8401.3.2025 wyjaśniającą, kiedy grunty, budynki i budowle należy uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nowa wykładnia ma zapobiec nadmiernemu opodatkowaniu majątku przedsiębiorców najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości.
Interpretacja dotyczy art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, który definiuje grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jako te, które są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Prawidłowe zakwalifikowanie nieruchomości do tej kategorii przesądza o ich opodatkowaniu najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości, a w przypadku budowli – o samym fakcie opodatkowania.
Minister Finansów podkreślił, że stosowanie wyłącznie wykładni językowej przepisu, zgodnie z którą wystarczającą przesłanką jest sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, prowadzi do niewłaściwych wniosków. Takie podejście pozostaje w sprzeczności z celem ustawodawcy, który przewidział wyższe opodatkowanie majątku rzeczywiście wykorzystywanego gospodarczo. Interpretacja taka naruszałaby także konstytucyjną ochronę prawa własności wynikającą z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP.
Interpretacja wyodrębnia trzy grupy sytuacji, w których dochodzi do opodatkowania według najwyższych stawek. W każdym przypadku konieczne jest, aby nieruchomości stanowiły składnik przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ Kodeksu cywilnego.
Po pierwsze, wyższy podatek muszą płacić podatnicy prowadzący wyłącznie działalność gospodarczą – przede wszystkim spółki prawa handlowego. Wszystkie posiadane przez nich grunty, budynki i budowle uznaje się za związane z działalnością gospodarczą, niezależnie od intensywności wykorzystania. Czasowe wyłączenie z działalności nie zmienia ich kwalifikacji podatkowej.
Po drugie, wyższe podatki powinni płacić podatnicy występujący w podwójnej roli. Dotyczy to osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, u których można wyodrębnić majątek związany z firmą oraz majątek osobisty. W tej sytuacji, za związane z działalnością uznaje się tylko te nieruchomości, które są wykorzystywane lub mogą być wykorzystywane w przedsiębiorstwie – nawet jeśli nie ujęto ich w ewidencji środków trwałych. Podobnie traktuje się osoby prawne prowadzące oprócz działalności gospodarczej także inną działalność, np. fundacje czy spółki z o.o. łączące działalność gospodarczą z rolniczą.
Po trzecie, wyższe opodatkowanie obejmuje sytuacje, gdy nieruchomości podatnika wykorzystywane są w działalności gospodarczej innego podmiotu. Oddanie gruntu, budynku lub budowli w posiadanie przedsiębiorcy może skutkować zakwalifikowaniem ich jako związanych z działalnością gospodarczą u właściciela.
Więcej na portalach społecznościowych BDO Poland – ZAPRASZMY:
https://www.facebook.com/BDOPolska
https://www.instagram.com/bdo_polska/
https://www.linkedin.com/company/bdo-sp-zoo
Interpretacja dotyczy art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, który definiuje grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jako te, które są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Prawidłowe zakwalifikowanie nieruchomości do tej kategorii przesądza o ich opodatkowaniu najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości, a w przypadku budowli – o samym fakcie opodatkowania.
Minister Finansów podkreślił, że stosowanie wyłącznie wykładni językowej przepisu, zgodnie z którą wystarczającą przesłanką jest sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, prowadzi do niewłaściwych wniosków. Takie podejście pozostaje w sprzeczności z celem ustawodawcy, który przewidział wyższe opodatkowanie majątku rzeczywiście wykorzystywanego gospodarczo. Interpretacja taka naruszałaby także konstytucyjną ochronę prawa własności wynikającą z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP.
Interpretacja wyodrębnia trzy grupy sytuacji, w których dochodzi do opodatkowania według najwyższych stawek. W każdym przypadku konieczne jest, aby nieruchomości stanowiły składnik przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ Kodeksu cywilnego.
Po pierwsze, wyższy podatek muszą płacić podatnicy prowadzący wyłącznie działalność gospodarczą – przede wszystkim spółki prawa handlowego. Wszystkie posiadane przez nich grunty, budynki i budowle uznaje się za związane z działalnością gospodarczą, niezależnie od intensywności wykorzystania. Czasowe wyłączenie z działalności nie zmienia ich kwalifikacji podatkowej.
Po drugie, wyższe podatki powinni płacić podatnicy występujący w podwójnej roli. Dotyczy to osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, u których można wyodrębnić majątek związany z firmą oraz majątek osobisty. W tej sytuacji, za związane z działalnością uznaje się tylko te nieruchomości, które są wykorzystywane lub mogą być wykorzystywane w przedsiębiorstwie – nawet jeśli nie ujęto ich w ewidencji środków trwałych. Podobnie traktuje się osoby prawne prowadzące oprócz działalności gospodarczej także inną działalność, np. fundacje czy spółki z o.o. łączące działalność gospodarczą z rolniczą.
Po trzecie, wyższe opodatkowanie obejmuje sytuacje, gdy nieruchomości podatnika wykorzystywane są w działalności gospodarczej innego podmiotu. Oddanie gruntu, budynku lub budowli w posiadanie przedsiębiorcy może skutkować zakwalifikowaniem ich jako związanych z działalnością gospodarczą u właściciela.
Więcej na portalach społecznościowych BDO Poland – ZAPRASZMY:
https://www.facebook.com/BDOPolska
https://www.instagram.com/bdo_polska/
https://www.linkedin.com/company/bdo-sp-zoo