W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Korzystając z naszej strony akceptujesz zasady Polityki Cookie.
  • Fiskus błędnie oceniał skutki aportu kontraktu
Artykuł:

Fiskus błędnie oceniał skutki aportu kontraktu

18 listopada 2020

Michał Górniak , Menadżer w Dziale Doradztwa Podatkowego, doradca podatkowy |

BDO W MEDIACH  Trójstronne porozumienie, w ramach którego leasingodawca i leasingobiorca wyrażą zgodę na przejęcie praw i obowiązków wynikających z umowy sprzed 2019 r. przez spółkę, z zastrzeżeniem, że nie stanowi ono odnowienia i zwolnienia z długu, nie powoduje utraty prawa do pełnych kosztów – wynika z wyroku WSA w Białymstoku (sygn. akt I SA/Bk 591/20), który opisuje Rzeczpospolita.

Michał Górniak, doradca podatkowy, Menedżer w Dziale Doradztwa Podatkowego BDO, biuro w Poznaniu, ocenia pozytywnie stanowisko sądu na łamach gazety. To kolejne orzeczenie, po nieprawomocnym jeszcze wyroku WSA w Gliwicach z 5 lutego 2020 (sygn. akt I SA/Gl 1186/19) potwierdzające, iż okoliczność zmiany strony umowy leasingu, w wyniku dokonanego przez leasingobiorcę aportu przedsiębiorstwa do spółki osobowej nie może być utożsamiana jako zmiana samej umowy, w rozumieniu intertemporalnego przepisu ustawy wprowadzającej ograniczenia w możliwości zaliczania do kosztów wydatków związanych z leasingiem samochodów osobowych.

Począwszy od 2019 roku, podatnicy PIT i CIT, nie mogą zaliczać do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających m.in. z umowy leasingu w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150.000 zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy. Wprowadzenie takiej regulacji było reakcją Ministerstwa Finansów na często praktykowany model, w którym wartość drogich, często luksusowych samochodów wykorzystywanych w działalności gospodarczej była zaliczana przez podatników do kosztów uzyskania przychodu poprzez opłaty wynikające z umów leasingu operacyjnego.

Jednocześnie, podatnicy którzy zawarli umowy leasingu przed 1 stycznia 2019 i do tego też terminu przedmiot umowy leasingu został im wydany, mogą na zasadzie kontynuacji praw nabytych „korzystać” z poprzednich wersji przepisów ustaw o PIT i CIT, nielimitujących kosztów związanych z leasingiem operacyjnych. Zgodnie z przepisami przejściowymi (art. 8 ust. 2 ustawy zmieniającej – którego interpretacja jest osią sporu w przedmiotowej sprawie) do umów zmienionych po dniu 31 grudnia 2018 r. stosuje się już nowe brzmienie przepisów, stąd też tak istotna jest wykładania pojęcia „zmiany umowy”.

W ocenie sądu, jedynie taka zmiana  umowy, która ma lub musi mieć istotny wpływ na skutki w podatku dochodowym, np. wpływ na wysokość kosztów uzyskania przychodów wypełnia dyspozycję ww. art. 8 ust. 2 ustawy zmieniającej. W ocenie organów Krajowej Administracji Skarbowej za taką zmianę należy uznać zmianę strony umowy (co znajduje potwierdzenie nie tylko z uchylonej przez sąd interpretacji, ale pośrednio w Objaśnieniach podatkowych z 9 kwietnia 2020 opublikowanych przez MF). Sąd inaczej odkodowuje tę normę posiłkując się przepisami kodeksu cywilnego (art. 554), Ordynacji podatkowej (art. 93a § 5) i wskazując, że rozszerzenie kręgu podmiotów odpowiedzialnych za realizację umowy leasingu, jak również realizacja instytucji następstwa prawnego w wyniku wniesienia przedsiębiorstwa jednoosobowego do spółki osobowej nie wpływa na zmienność stosunku zobowiązaniowego wynikającego z umowy leasingu.

Przede wszystkim jednak, Sąd podkreślił, że art. 8 ust. 2 ustawy nowelizującej jest przepisem intertemporalnym, a nie przepisem regulującym zakres praw i obowiązków podatnika w sferze prawa materialnego. Nie sposób się z takim twierdzeniem nie zgodzić i należy mieć nadzieję, ze podobne wnioski zostaną utrwalone w praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, jak również w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Cały artykuł można przeczytać w Rzeczpospolitej z 18 listopada 2020 r., str. H7