• Informację IFT-2R trzeba złożyć do końca marca
Biuletyn Podatki i Rachunkowość:

Informację IFT-2R trzeba złożyć do końca marca

04 kwietnia 2018

Mariusz Olech, "Rachunkowość i Podatki dla praktyków" |

Złożenie zeznania rocznegoo nie jedyny obowiązek, z którego przedsiębiorcy podlegający ustawie o CIT powinni się wywiązać do końca marca. Wskazany termin jest ważny również dla przedsiębiorców występujących w roli płatników, zobligowanych do złożenia informacji IFT-2R.

Jak pokazuje praktyka, polscy przedsiębiorcy coraz częściej nabywają różnego rodzaju świadczenia od zagranicznych podmiotów. Dokonywanie z tego tytułu płatności na ich rzecz, przy założeniu, że wypłacane tym podmiotom wynagrodzenie podlega opodatkowaniu w naszym kraju, może wiązać się z powstaniem u polskiego przedsiębiorcy wielu obowiązków fiskalnych. Dotyczy to przede wszystkim konieczności rozliczenia tzw. podatku u źródła, nazwanego tak ze względu na szczególne zasady opodatkowania uzyskanych przez te zagraniczne podmioty należności. Opodatkowanie to odbywa się bowiem w sposób zryczałtowany (według stawek w wysokości 20%, 10% lub 19% przychodów) przy czym jako płatnik pobiera go – w dniu dokonania wypłaty – polski podmiot będący nabywcą tych świadczeń.

Następnie w terminie do 7. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrał podatek, powinien odprowadzić tę daninę do właściwego urzędu skarbowego. Obliguje go do tego art. 26 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawa o CIT). Przy czym przepisy wspomnianej ustawy dotyczące podatku u źródła stosuje się w przypadkach, gdy należności wypłacane są na rzecz podlegających jej zagranicznych podmiotów bez względu na to, czy wspomnianych wypłat dokonuje polska osoba prawna (np. spółka z o.o.), jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, czy też przedsiębiorca będący osobą fizyczną.

Na płatniku spoczywają obowiązki informacyjne

Oprócz obliczenia, poboru i zapłaty podatku u źródła, polski podmiot jako płatnik będzie się musiał także wywiązać z innych powinności o charakterze informacyjno-sprawozdawczym. Dotyczy to m.in. konieczności przesłania do urzędu skarbowego rocznej deklaracji na formularzu CIT-10Z, co należy zrobić w terminie do końca pierwszego miesiąca następującego po roku podatkowym, w którym powstał obowiązek zapłaty podatku (art. 26a ustawy o CIT).

Ważne 
Innym, bardzo ważnym obowiązkiem w tym zakresie jest sporządzenie informacji rocznej IFT-2R (art. 26 ust. 3a ustawy o CIT). Jest to informacja o wysokości przychodu (dochodu) uzyskanego przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych niemających siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Obowiązek, o którym mowa, spoczywa na krajowych podmiotach, które w danym roku podatkowym wypłaciły na rzecz nierezydentów w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy o CIT (tj. podatników niemających w Polsce siedziby lub miejsca zarządu, objętych tutaj ograniczonym obowiązkiem podatkowym) należności, od których pobierany jest podatek ryczałtowy.

W praktyce chodzi o należności określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT. Informacja, o której mowa, będzie zatem dotyczyć dokonanych wypłat i pobranego podatku m.in. z tytułu:

  • odsetek,
  • świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze,
  • praw autorskich lub praw pokrewnych, praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw,
  • należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, a także za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
  • opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
  • należnych opłat za wywóz ładunków i przewóz pasażerów przyjętych do przewozu w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej (z wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych),
  • opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
  • przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej,
  • dywidend i innych przychodów (dochodów) z udziału w zyskach osób prawnych mających siedzibę w Polsce (art. 22 ust. 1 ustawy o CIT).

 

Formularz IFT-2R trzeba wypełnić dokładnie 

Wypełnienie formularza IFT-2R nie jest bardzo skomplikowane. W części A należy wskazać urząd skarbowy będący adresatem tego dokumentu (pozycja 6), a także cel złożenia tego formularza, tj. określić przez zaznaczenie właściwego kwadratu czy chodzi o złożenie informacji czy też o jej korektę (pozycja 7). Część B (obejmująca pozycje 8-19) dotyczy danych płatnika, a więc podmiotu wypłacającego należność. Należy w niej podać takie informacje, jak rodzaj płatnika, jego nazwę i REGON (tudzież imię i nazwisko w przypadku osób fizycznych) a także dane adresowe.

Z kolei w części C, obejmującej pozycje 20-32, udostępnia się dane zagranicznego podatnika (a więc odbiorcy należności wypłaconych przez polski podmiot). Oprócz jego nazwy pełnej i skróconej oraz adresu siedziby trzeba tutaj podać dokładną datę rozpoczęcia przez ten podmiot działalności gospodarczej, rodzaj identyfikacji (podatkowej lub innej), numer identyfikacji podatnika, a także kod kraju jego wydania.

Przy czym żeby prawidłowo wypełnić informację IFT-2R trzeba podać wszystkie wymagane w tym zakresie dane, co może być problemem dla wielu polskich przedsiębiorców. Do trudności płatników związanych z wypełnianiem tej części formularza odniósł się m.in. dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z 15 grudnia 2009 r.(nr IPPB5/423-650/09-4/AM). Z powołanego pisma wynika, że pola dotyczące tego rodzaju danych nie mogą pozostać puste.
Organ wyjaśnił w nim bowiem, że (...) wszystkie rubryki znajdujące się na formularzach IFT-2/IFT-2R powinny zostać wypełnione, zgodnie z intencją ustawodawcy. Podatnik nie może traktować ich wybiórczo. Gdyby ustawodawca przewidział możliwość wyboru pozycji do wypełnienia, to niewątpliwie wynikałoby to z formularza podatkowego. Brak posiadania danych niezbędnych do wypełnienia formularza nie jest podstawą, dla której Wnioskodawca mógłby nie wypełnić poszczególnych pól.

Natomiast część D formularza służy do wskazania rodzajów przychodów (dochodów) rozliczonych przez polskiego płatnika (np. z tytułu usług prawnych i doradczych, dywidend, opłat licencyjnych, działalności widowiskowej, rozrywkowej i sportowej itp.) a także wysokości pobranego przez niego z tego tytułu zryczałtowanego podatku.
Do odpowiednich rubryk tej części trzeba wpisać m.in. kwotę dochodu podlegającego opodatkowaniu (względnie zwolnionego od CIT), wysokość procentowej stawki podatku, według której ten dochód jest opodatkowany, jak również kwotę pobranego w ten sposób podatku. Przy czym jeśli transakcja z podmiotem zagranicznym była zrealizowana w walucie obcej, to do sporządzenia deklaracji IFT-2R należy ustalić właściwy kurs tej waluty.

W przypadku informacji IFT-2R należy również obowiązkowo wypełnić część E formularza, gdzie wpisuje się sumę kwot podatku pobranego w poszczególnych miesiącach roku podatkowego.

Oprócz tego w ww. informacji trzeba także podać dane dotyczące przyjętego przez płatnika roku podatkowego (jeśli nie pokrywa się z rokiem kalendarzowym) – w części F (pozycja 113) a także datę przekazania (przesłania) informacji podatnikowi.

Ważne 
Dla każdego zagranicznego odbiorcy należności wypłaconych przez polskiego przedsiębiorcę należy sporządzić odrębną informację IFT-2R. Oznacza to, że liczba składanych przez danego płatnika informacji będzie zależeć od liczby nierezydentów, na rzecz których ten podmiot dokonywał płatności objętych obowiązującymi w tym zakresie przepisami.

Ujmuje się tylko należności faktycznie wypłacone

Należy podkreślić, że w informacji IFT-2R za dany rok wykazuje się jedynie te należności, które zostały przez podatnika w tym okresie faktycznie otrzymane. Nie ujmuje się w niej zatem tych wynagrodzeń, które wprawdzie w danym roku były należne zagranicznemu podmiotowi, ale nie zostały mu jeszcze wypłacone. Oznacza to, że płatnik na dzień sporządzenia omawianego dokumentu powinien dysponować wiedzą, które należności jego zagraniczny kontrahent otrzymał. Z reguły uzyskanie takich informacji nie przysparza większych trudności. Problem może pojawić się wtedy, gdy przelew z tego tytułu na rachunek zagranicznego odbiorcy zostanie dokonany np. w ostatnim dniu roku podatkowego. Jeśli nie dotrze on do adresata jeszcze tego samego dnia, określona w nim należność – jako taka, która nie została jeszcze temu podmiotowi faktycznie wypłacona – nie powinna być przez płatnika uwzględniana w informacji IFT-2R.

Brak podatku nie zwalnia od złożenia informacji o wypłatach

Co istotne, informację roczną IFT-2R należy sporządzić także w sytuacji, gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub ustawy wspomniane wcześniej płatności są zwolnione od opodatkowania podatkiem u źródła, w związku z czym polscy płatnicy nie mają obowiązku poboru tej daniny. Tak wynika z art. 26 ust. 3d ustawy o CIT. Sporządzenie przedmiotowej informacji odbywa się wówczas na takich samych zasadach, jak przedstawione wcześniej. Jedyna różnica polega na tym, że w takim przypadku płatnik nie sporządza deklaracji rocznej CIT-10Z.
Na konieczność złożenia informacji IFT-2R pomimo braku obowiązku potrącenia zryczałtowanego CIT wielokrotnie zwracały również organy podatkowe. Tytułem przykładu można tutaj wskazać na pismo Ministra Finansów z 30 listopada 2006 r. (nr DD7-033-320/TK/06-1089) czy interpretację indywidualną dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 6 grudnia 2007 r. (nr IP-PB3-423-255/07-2/IK).

Przykład – wypłata dywidendy

Spółka „ALFA”, której rok podatkowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym, w kwietniu 2014 r. dokonała wypłaty dywidendy na rzecz swojego zagranicznego udziałowca. Od przedmiotowej wypłaty spółka nie pobrała podatku, ponieważ zostały spełnione warunki do zwolnienia tej dywidendy od podatku, określone w art. 22 ust. 4 ustawy o CIT (m.in. odnośnie do posiadania przez tego udziałowca nie mniej niż 10% udziałów w kapitale polskiego podmiotu). W tej sytuacji polska spółka, pomimo braku obowiązku pobrania z tego tytułu zryczałtowanego podatku oraz złożenia deklaracji CIT-10Z, powinna jednak przesłać do urzędu skarbowego informację IFT-2R w terminie do 31 marca 2015 r.

Przykład – Korzystanie z programu komputerowego

Spółka „BETA” prowadzi działalność handlową. W marcu 2015 r. na potrzeby wspomnianej działalności nabyła od firmy z Niemiec prawo do korzystania z oprogramowania komputerowego ułatwiającego zarządzanie przedsiębiorstwem. Licencja określająca warunki, na których nabywcy wolno korzystać ze wspomnianego oprogramowania nie przewiduje przeniesienia praw do niego na polską spółkę. Nie ma także charakteru tzw. sublicencji. Ponieważ spółka wykorzystuje ww. oprogramowanie wyłącznie na własne potrzeby, nie powstał u niej jako u płatnika obowiązek opodatkowania należności z tytułu tej transakcji podatkiem u źródła. Nie jest także zobligowana do złożenia deklaracji CIT-10Z ani informacji IFT-2R.
W takim bowiem przypadku polski przedsiębiorca nie ma do czynienia z należnościami licencyjnymi, lecz z przychodami kwalifikowanymi do źródła „zyski przedsiębiorstw”, o których mowa w art. 7 polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Te zaś są opodatkowane tylko w państwie siedziby podmiotu uzyskującego taki dochód (czyli w rozpatrywanej sytuacji w Niemczech).

Dokument trzeba wysłać najpóźniej do końca marca

Jednostki, które pobrały podatek u źródła muszą złożyć informację IFT-2R w terminie do końca trzeciego miesiąca roku następującego po roku podatkowym, w którym dokonano wypłat należności zagranicznemu podmiotowi. Zatem w przypadku płatników, u których rok podatkowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym, termin ten będzie przypadał na koniec marca. Do tego czasu wspomnianą informację trzeba przesłać zarówno do właściwego urzędu skarbowego, jak i do podatnika.

Przykład – należności licencyjne 

Spółka „GAMMA” mająca siedzibę w Polsce wypłaciła swojemu zagranicznemu kontrahentowi należności licencyjne w kwocie 95.000 zł. Zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania należności te podlegają opodatkowaniu w Polsce. Dlatego w miesiącu wypłaty, tj. w październiku 2014 r. jednostka jako płatnik pobrała z tego tytułu 10% podatek u źródła w wysokości 9.500 zł. Do urzędu skarbowego odprowadziła go w dniu 7 listopada 2014 r., tj. zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy o CIT, w terminie do 7. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano podatek. Ponadto wysłała do wspomnianego organu deklarację CIT-10Z. Ponieważ rok podatkowy spółki pokrywa się z rokiem kalendarzowym, do 31 marca 2015 r. spółka powinna także przesłać podatnikowi oraz organowi podatkowemu informację IFT-2R, w której wykaże wspomniane na wstępie należności.

Przykład – podatek u źródła

Spółka „OMEGA” jako swój rok podatkowy przyjęła okres dwunastomiesięczny trwający od 1 sierpnia do 31 lipca. W marcu 2014 r. jednostka wypłaciła na rzecz swojego zagranicznego kontrahenta należności podlegające podatkowi u źródła. W związku z tym jako płatnik powinna była sporządzić informację IFT-2R za okres od 1 sierpnia 2013 r. do 31 lipca 2014 r. (czyli za rok podatkowy) i przekazać ją w terminie do końca trzeciego miesiąca roku następującego po roku podatkowym, w którym dokonała przedmiotowej wypłaty, czyli w rozpatrywanym przypadku do 31 października 2014 r.

Natomiast w sytuacji, gdy płatnik zaprzestanie prowadzenia działalności przed końcem trzeciego miesiąca roku następującego po roku podatkowym, ma wówczas obowiązek przekazania informacji IFT-2R w terminie do dnia zaprzestania tej działalności.

Trzeba również pamiętać o tym, że zagraniczny podatnik, aby otrzymać tego rodzaju informację nie musi czekać aż do upływu ustawowego terminu. Wolno mu bowiem zażądać wcześniejszego wystawienia wspomnianego dokumentu, już w trakcie roku podatkowego. W tym celu powinien wystąpić do polskiego płatnika ze stosownym, pisemnym wnioskiem w tej sprawie. Wówczas wskazany płatnik będzie zobowiązany do sporządzenia i przekazania wnioskodawcy, a także właściwemu urzędowi skarbowemu ww. informacji w terminie 14 dni od złożenia wniosku (art. 26 ust. 3d w związku z art. 26 ust. 3b ustawy o CIT). W takim przypadku informacja, o której mowa, sporządzana jest jednak w wersji IFT-2, a nie IFT-2R.

Ważne 
Wystawienie na wniosek podatnika informacji IFT-2 nie zwalnia płatnika od obowiązku wystawienia informacji IFT-2R na koniec roku podatkowego.

Informacje o których mowa, zarówno te wystawiane na wniosek, jak i na koniec roku podatkowego, są sporządzane na tym samym formularzu (IFT-2/IFT-2R). Podstawowa różnica między nimi polega na tym, że informacja IFT-2R z racji tego, że w przeciwieństwie do IFT-2 wystawiana jest za cały rok podatkowy (po jego zakończeniu) obejmuje wszystkie należności z tytułów wskazanych w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, wypłaconych w podatnikowi w ciągu całego ww. okresu. Informacja IFT-2R ma więc charakter zbiorczy. Ponadto jeśli tego rodzaju informacja jest wystawiana na wniosek podatnika (czyli IFT-2) należy obowiązkowo wypełnić rubrykę 114 formularza, zatytułowaną „Data złożenia wniosku przez podatnika”.

Adresatem jest wyspecjalizowany urząd skarbowy

O ile polscy płatnicy z reguły nie mają problemów ze zidentyfikowaniem podatnika uprawnionego do otrzymania sporządzonej informacji IFT-2/IFT-2R, to jak pokazuje praktyka, często trudności sprawia im ustalenie urzędu skarbowego, do którego powinien trafić ww. dokument. Wynika to z faktu, że takim organem w większości przypadków nie będzie urząd skarbowy, w którym „na co dzień” polski podmiot rozlicza się jako podatnik, lecz urząd skarbowy właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych. Kwestie, o których mowa, reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z 22 sierpnia 2005 r. w sprawie właściwości organów podatkowych (dalej: rozporządzenie).
Z powołanego aktu prawnego wynika, że jeżeli pobór podatku następuje za pośrednictwem płatnika, wówczas właściwy miejscowo jest naczelnik urzędu skarbowego odpowiedni ze względu na adres siedziby/miejsca zamieszkania płatnika. Jednakże w rozpatrywanym przypadku wybór będzie ograniczony tylko do jednego z takich organów znajdujących się w każdym województwie (§ 6 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia).

Zatem w zależności od tego, gdzie dany płatnik ma siedzibę, informację IFT-2/IFT-2R powinien otrzymać w województwie:

  • dolnośląskim – naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu,
  • kujawsko-pomorskim – naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy,
  • lubelskim – naczelnik Lubelskiego Urzędu Skarbowego w Lublinie,
  • lubuskim – naczelnik Lubuskiego Urzędu Skarbowego w Zielonej Górze,
  • łódzkim – naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi,
  • małopolskim – naczelnik Małopolskiego Urzędu Skarbowego w Krakowie,
  • mazowieckim – naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie,
  • opolskim – naczelnik Opolskiego Urzędu Skarbowego w Opolu,
  • podkarpackim – naczelnik Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie,
  • podlaskim – naczelnik Podlaskiego Urzędu Skarbowego w Białymstoku,
  • pomorskim – naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku,
  • śląskim – naczelnik Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w Sosnowcu,
  • świętokrzyskim – naczelnik Świętokrzyskiego Urzędu Skarbowego w Kielcach,
  • warmińsko-mazurskim – naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie,
  • wielkopolskim – naczelnik Pierwszego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Poznaniu,
  • zachodniopomorskim – naczelnik Zachodniopomorskiego Urzędu Skarbowego w Szczecinie.

Może się zdarzyć, że płatnik, który pobrał zryczałtowany podatek z tytułu płatności dokonanych na rzecz zagranicznego kontrahenta, zostanie przejęty przez inny podmiot. Powstają wówczas wątpliwości, jak w takiej sytuacji powinien postąpić ten podmiot, będący jego następcą prawnym. Wyjaśnił je dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z 7 października 2011 r. (nr IBPBI/2/423-832/11/BG). Z treści powołanego pisma wynika, że spółka przejmująca jako następca prawny wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejętej, w tym także w obowiązki płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego.

W konsekwencji to wspomniany podmiot będzie zobligowany do złożenia informacji IFT-2/IFT-2R w zakresie tych płatności. Spółka przejmująca powinna je przekazać do urzędu skarbowego, którym kieruje właściwy dla niej naczelnik urzędu skarbowego pod kątem opodatkowania osób zagranicznych, w terminie do końca trzeciego miesiąca roku następującego po roku podatkowym. Ponieważ ze względu na sposób połączenia jednostek nie nastąpiło zakończenie roku podatkowego poprzednika prawnego tej jednostki, wskazany obowiązek nie będzie ciążył na spółce, która została przejęta.

Dopuszczalna tylko forma elektroniczna

Przy omawianiu zagadnień związanych ze składaniem przez płatników informacji IFT-2/IFT-2R należy zwrócić uwagę na bardzo istotną zmianę, która zaszła w tym zakresie od początku 2015 r. Mianowicie w związku z nowelizacją przepisów, w odniesieniu do dochodów uzyskanych od 1 stycznia 2014 r. – tego rodzaju informacje powinny być przekazywane urzędom skarbowym wyłącznie za pomocą środków komunikacji elektronicznej, na zasadach określonych w ustawie z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.
W tym celu można skorzystać z systemu e-Deklaracje, z własnych systemów finansowo-księgowych płatnika, umożliwiających mu przesyłanie dokumentów rozliczeniowych przez internet, a także z udostępnionej niedawno przez resort finansów tzw. Uniwersalnej Bramki Dokumentów (UBD).

Obowiązek korzystania z drogi elektronicznej nie dotyczy podmiotów, które na podstawie przepisów wymienionych w art. 45ba ust. 2 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych są zobligowane sporządzić informacje oraz roczne obliczenie podatku za rok podatkowy (tj. PIT-8C, PIT-11, PIT-R, IFT-1/IFT-1R lub PIT-40)dla nie więcej niż pięciu podatników PIT (osób fizycznych). Takim „małym” płatnikom nadal wolno składać informacje IFT-2/IFT-2R w tradycyjnej formie papierowej, co wynika z treści art. 27a ustawy o CIT.

Podatek u źródła w PIT na analogicznych zasadach

Analogiczne zasady przewidziano w odniesieniu do nierezydentów podlegającym przepisom ustawy o PIT. W ich przypadku zryczałtowany podatek u źródła powinien być przekazany do urzędu skarbowego w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym go pobrano (art. 42 ust. 1 ustawy o PIT). Ponadto polska firma jako płatnik powinna złożyć do właściwego urzędu skarbowego, zasadniczo w terminie do końca stycznia roku następującego po roku, w którym nastąpił pobór podatku – deklarację PIT-8AR (art. 42 ust. 1a ustawy o PIT). Natomiast koniec lutego następnego roku, o którym mowa, wyznacza termin, do którego należy złożyć elektroniczną informację IFT-1/IFT-1R (będącą odpowiednikiem informacji IFT-2/IFT-2R). Płatnik powinien przesyłać ją zagranicznej osobie fizycznej oraz naczelnikowi właściwego urzędu skarbowego.

Podstawa prawna:

  • art. 3 ust. 2, art. 21 ust. 1 i 2, art. 22 ust. 1, art. 26 ust. 1, ust. 3, ust. 3b-3d ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2014 r., poz. 851),
  • § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 sierpnia 2005 r. w sprawie właściwości organów podatkowych (Dz.U. nr 165, poz. 1371 ze zm.).

Stan faktyczny do przykładowej informacji IFT-2R

„WZORZEC” Spółka z o.o. z siedzibą w Leżajsku wybrała rok podatkowy pokrywający się z rokiem kalendarzowym. Na początku września 2014 r. podatnik wynajął od niemieckiego kontrahenta (również takiej spółki) maszynę przemysłową, którą przez 3 miesiące używał do celów prowadzonej przez siebie działalności produkcyjnej. Z tego tytułu, na podstawie otrzymywanych faktur co miesiąc płacił na rzecz właściciela urządzenia kwotę 35.000 zł.

Zgodnie z art. 12 ust. 3 polsko-niemieckiej umowy z 14 maja 2003 r. o unikaniu podwójnego opodatkowania (Dz.U. z 2005 nr 12 poz. 90; dalej: umowa) za należności licencyjne uznaje się także należności za użytkowanie oraz prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego. Z postanowień przedmiotowej umowy wynika również, że należności, o których mowa, mogą być opodatkowane w państwie, w którym powstają (np. w Polsce) i zgodnie z jego ustawodawstwem, ale jeżeli osoba uprawniona do należności licencyjnych ma siedzibę w drugim umawiającym się państwie (np. w Niemczech), to ustalony w ten sposób podatek nie może przekroczyć 5% kwoty brutto należności licencyjnych (art. 12 ust. 2 umowy). Ponieważ polska spółka dysponuje certyfikatem rezydencji swojego niemieckiego kontrahenta, do należności, o których mowa, wolno jej zastosować postanowienia ww. umowy, a tym samym stawkę podatku 5% (zamiast przewidzianej w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT stawki 20%).

W związku z poborem podatku u źródła (w październiku, listopadzie, grudniu 2014 r.) polska spółka jako płatnik złożyła 16 stycznia 2015 r. w urzędzie skarbowym właściwym w sprawie opodatkowania osób zagranicznych deklarację CIT-10Z. Ponadto na podstawie art. 26 ust. 3 ustawy o CIT jest zobowiązana z tego tytułu także do sporządzenia informacji IFT-2R za 2014 r. W terminie do 31 marca 2015 r. powinna ją wysłać do urzędu skarbowego, a także do swojego niemieckiego kontrahenta (jako podatnika).