W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Korzystając z naszej strony akceptujesz zasady Polityki Cookie.
  • Finansowanie zewnętrzne środków trwałych
Artykuł:

Finansowanie zewnętrzne środków trwałych

23 września 2020

Michał Tomczyk , Partner w Dziale Rewizji Finansowej |

BDO W MEDIACH  Podstawą działalności wielu firm, w szczególności produkcyjnych, są środki trwałe w postaci maszyn, biur i magazynów. Mogą one być finansowane kapitałem obcym najczęściej w formie kredytu bankowego lub – rzadziej - emisją obligacji korporacyjnych – pisze w Rzeczpospolitej Michał Tomczyk, biegły rewident, Partner w Departamencie Rewizji Finansowej BDO.

 

Oprocentowanie płacone kredytodawcom może być aktywowane w wartości początkowej środka trwałego przyjmowanego do ewidencji księgowej jednostki. W ten sposób, w okresie budowy lub przystosowywania składnika aktywów do użytkowania, koszty odsetkowe nie obciążają rachunku zysków  i strat. Trafią do niego później, w okresie użytkowania środka trwałego jako część amortyzacji. Zastosowanie takiego podejścia nie jest obowiązkowe, ale daje wiele korzyści i jest stosunkowo łatwe od strony księgowej.

 

W zależności od przyjętej przez jednostkę polityki rachunkowości, kwestie dotyczące aktywowania kosztów finansowania zewnętrznego są opisane wymogami Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 23 („MSR 23”) lub Krajowego Standardu Rachunkowości nr 11 („KSR 11”) poświęconego środkom trwałym. Wymogi obu standardów są do siebie zbliżone.

 

Jednostka aktywuje koszty finansowania zewnętrznego, które można bezpośrednio przyporządkować nabyciu, budowie lub wytworzeniu składnika aktywów. Koszty te stanowić będą część ceny nabycia lub kosztu wytworzenia. Pozostałe koszty finansowania zewnętrznego powinny być ujmowane jako koszty okresu, w którym zostały poniesione. Co ważne, aktywowanie jest możliwe wtedy, gdy istnieje prawdopodobieństwo, że
w przyszłości przyniosą one jednostce korzyści ekonomiczne oraz pod warunkiem, że cenę nabycia lub koszt wytworzenia można określić w wiarygodny sposób. Oznacza to, że podejmując decyzję o aktywowaniu tych kosztów, jednostka musi rozważyć czy dany składnik aktywów przyniesie jej korzyści ekonomiczne a więc powiązać tę kwestię z testem na utratę wartości, który zgodnie z przepisami powinien być przeprowadzany przynajmniej raz w roku.

 

Cały artykuł można przeczytać w Rzeczpospolitej z 23 września 2020 r., str.: H1-H2