• Niskocenne składniki majątku: ujęcie w ewidencji księgowej
Artykuł:

Niskocenne składniki majątku: ujęcie w ewidencji księgowej

24 października 2018

Od początku 2018 r. podatkowym odpisom amortyzacyjnym podlegają te składniki majątku, których wartość początkowa przekracza 10 tys. zł. Zmiana ta miała zachęcić przedsiębiorców do zwiększania wydatków inwestycyjnych – pisze na łamach Rzeczpospolitej Kinga Windak, konsultant w Dziale Rewizji Finansowej BDO.

Jak wyjaśnia Ekspert BDO, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy o rachunkowości (dalej: uor) środki trwałe to, co do zasady, rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki. Zalicza się do nich w szczególności:

a) nieruchomości – w tym grunty, prawo użytkowania wieczystego gruntu, budowle i budynki,

b) maszyny, urządzenia, środki transportu i inne rzeczy,

c) ulepszenia w obcych środkach trwałych,

d) inwentarz żywy.

Kiedy będziemy mieć do czynienia z niskocennymi składnikami majątku? Ustawa o rachunkowości nie określa maksymalnej wartości środka trwałego, który możemy uznać za niskocenny. Tym sposobem pozostawia jednostce swobodę określania poziomu tej granicy. W praktyce jednostki najczęściej przyjmują za wartość graniczną kwotę określoną w przepisach prawa podatkowego. Jednak to rozwiązanie należy traktować jako uproszczenie. Odnosząc się do przepisów samej ustawy o rachunkowości jednostki  mogą przyjąć granicę kwotową z przepisów podatkowych, pod warunkiem, że nie zniekształca to prezentowanej w sprawozdaniu sytuacji finansowej, majątkowej i wyniku finansowego. Warto jednak dodać, że jednostka ma obowiązek ująć w polityce rachunkowości przyjęte wartości maksymalne dla niskocennych środków trwałych.

Cały artykuł można przeczytać w Rzeczpospolitej z 24 października 2018 r., str.: H1-H2